خدايار ( 1309 ) محمّد حسين خدايارى ، كه در شعر خدايار و گاهى خدايارى تخلّص مىكند ، فرزند تقى ، در سال 1309 هجرى شمسى در شهر رشت ديده به جهان گشود . در دوسالگى مادر خود را از دست داد و در يازده‌سالگى پدرش بدرود حيات گفت . خدايارى دربارهء زندگىاش اين‌گونه مىنويسد : « چند ماهى پس از مرگ پدر به كربلا كه مادربزرگم در آنجا مىزيست ، مشرّف شدم . مادربزرگم در نظر داشت من به تحصيل علوم دينيّه بپردازم ، امّا در خود شايستگى آن را نمىيافتم . ناگزير پس از شش ماه به ايران بازگشتم و شرح آن را در كتاب « گيل ايجگره » به رشتهء تحرير در آورده‌ام . پس از مراجعت به ايران به كسب و كارهاى مختلفى پرداختم . بايد بگويم از دانش اندوختهء من چندان نيست ، امّا از محضر بزرگان شعر و ادب استفاده زيادى كرده‌ام و در مورد شعر بايد اضافه كنم كه از سال 1329 به سرودن شعر پرداختم و در زمان دكتر مصدّق اشعارم در روزنامهء چلنگر به چاپ مىرسيد . » اينك چند نمونه از نظم او : احوال دل باز در اين دل سودازده‌ام غم برپاست * تازه دريافته‌ام حسرت و غم هم زيباست يار در عشوه و درمانده من ، اندر تب‌وتاب * كه سبب چيست ، گناهم چه ، خطايم ز كجاست ؟